Kredyt bankowy to umowa wzajemna

W dniu 28 lutego 2025 roku Sąd Najwyższy w składzie siedmiu sędziów podjął uchwałę o sygnaturze III CZP 126/22, w której stwierdził, że umowa o kredyt bankowy, zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Prawo bankowe, jest umową wzajemną w rozumieniu art. 487 § 2 Kodeksu cywilnego.

Kluczowa uchwała Sądu Najwyższego

Uchwała ta rozstrzygała zagadnienie prawne przedstawione przez Rzecznika Finansowego, dotyczące charakteru prawnego umowy kredytu bankowego. Wątpliwości dotyczyły tego, czy taka umowa, jako umowa nazwana, uregulowana poza Kodeksem cywilnym w Prawie bankowym, jest umową wzajemną, czy też dwustronnie zobowiązującą, ale nie wzajemną.

Kredyt jako umowa wzajemna

W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy wskazał, że umowa kredytu bankowego spełnia kryteria umowy wzajemnej, ponieważ obie strony zobowiązują się do świadczeń, które są ekwiwalentne i pozostają w stosunku wymiany. Bank zobowiązuje się do oddania do dyspozycji Kredytobiorcy określonej kwoty środków pieniężnych na ustalony czas, a Kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z tych środków na określony cel, ich zwrotu wraz z odsetkami oraz zapłaty prowizji.

Konsekwencje dla Kredytobiorców

Charakter wzajemny umowy kredytu bankowego ma istotne znaczenie praktyczne, ponieważ wpływa na możliwość stosowania przepisów dotyczących umów wzajemnych, takich jak prawo zatrzymania czy odstąpienie od umowy w przypadku niewykonania zobowiązania przez drugą stronę.

Podsumowując, uchwała Sądu Najwyższego z 28 lutego 2025 roku jednoznacznie potwierdza, że umowa o kredyt bankowy jest umową wzajemną, co ma istotne konsekwencje dla praktyki bankowej i ochrony praw Konsumentów.