Wynagrodzenie za korzystanie z kapitału

W sierpniu 2021 roku zadano Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prejudycjalne odnoszące się do konfliktu między bankami a Frankowiczami, a mianowicie czy stronom umowy kredytowej frankowej, która została unieważnionej w oparciu o klauzule abuzywne należą się dodatkowe świadczenia, zupełnie inne niż zwrot kwoty wypłaconej oraz wpłaconej w dokonaniu nieważnej umowy.

Według obowiązujących przepisów i obraną praktyką, w momencie gdy sąd stwierdzi, iż umowa frankowa jest nieważna od samego początku, zarówna bank, jak i Frankowicz muszą zwrócić sobie jedynie to co wpłacili, czyli Frankowicz oddaje bankowi kwotę kapitału kredytu, natomiast bank oddaje Frankowiczowi spłacone raty kapitałowo-odsetkowe plus opłaty i prowizje.

W ten sposób zobowiązanie staje się praktycznie darmowe, dlatego cała sprawa z TSUE dotyczy braku odsetek, co jest bardzo niekorzystne dla Kredytodawców. W związku z tym banki wpadły na pomysł ubiegania się o tzw. wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z kapitału. Jego wysokość naliczają w sposób bezkompromisowy i jednostronny, po czym pozywają Kredytobiorców frankowych o zapłacenie tej sumy. Zwykle jest to kwota sięgająca około 50% wartości kapitału.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w I kwartale 2023 roku ma rozstrzygnąć dwie sprawy:

• po pierwsze, czy Kredytodawcy przysługuje prawo do wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z kapitału;

• po drugie, czy Kredytobiorca może starać się o odszkodowanie lub waloryzację świadczeń, w zamian za to, że bank użytkował pieniędzmi Frankowicza, które pochodziły ze spłacanych rat kapitałowo-odsetkowych.

Wynika z tego, że sprawa ma większy zasięg, ale głównie chodzi o to, czy TSUE przychyli się do roszczenia banków. Wyrok będzie znaczący dla wielu Frankowiczów, którzy już weszli na drogę sądową z Kredytodawcą, ale również dla tych Kredytobiorców, którzy jeszcze się zastanawiają nad pozwaniem banku.

Pozywanie Frankowiczów przez banki ma na celu nie tylko zaoszczędzenie kosztów wynikających z licznego unieważniania umów kredytów frankowych, ale także zrazić pozostałych Kredytobiorców przed chęcią wejścia z bankiem na drogę sądową.