Sąd Najwyższy po stronie Frankowiczów

Wrześniowy wyrok Sądu Najwyższego z 2025 roku ponownie potwierdził, że teoria dwóch kondykcji jest właściwą metodą rozliczania stron po unieważnieniu umów kredytów frankowych. Orzeczenie II CSKP 550/24 jednoznacznie stanęło po stronie Frankowiczów, odrzucając błędne interpretacje wyroku TSUE w sprawie C-396/24, które część środowiska sędziowskiego uznała za powrót do teorii salda. Decyzja Sądu Najwyższego stanowi przełom w sporach Konsumentów z bankami i zapowiada koniec prób ograniczania praw Kredytobiorców do pełnego zwrotu świadczeń oraz odsetek ustawowych.

Sąd Najwyższy a teoria dwóch kondykcji

W wyroku II CSKP 550/24 Sąd Najwyższy uwzględnił skargę kasacyjną Frankowiczów i wskazał, że teoria dwóch kondykcji pozostaje jedynym zgodnym z dyrektywą 93/13 sposobem rozliczania nieważnych umów kredytowych. Potwierdzono tym samym uchwałę III CZP 25/22 z kwietnia 2024 roku, która już wcześniej przesądziła o samodzielności roszczeń każdej ze stron. Oznacza to, że Kredytobiorcy mają prawo żądać zwrotu wszystkich wpłaconych środków, a banki mogą osobno dochodzić zwrotu udzielonego kapitału. Takie rozstrzygnięcie chroni Konsumentów i realizuje cel unijnej ochrony przed abuzywnymi postanowieniami umów.

Teoria salda ogranicza prawa Konsumentów

Zastosowanie teorii salda prowadziło w praktyce do ograniczenia zwrotu należnych środków i utraty prawa do odsetek ustawowych. W efekcie Frankowicze tracili często nawet ponad 100 tys. zł w porównaniu do rozliczeń według teorii dwóch kondykcji. Banki promowały tę metodę, dążąc do minimalizacji kosztów po przegranych procesach, jednak orzeczenie Sądu Najwyższego skutecznie kończy tę praktykę. Potwierdzono, że wyrok TSUE w sprawie C-396/24 nie uzasadnia stosowania salda, gdy to Konsument jest powodem w sporze o nieważność umowy.

Znaczenie wyroku dla praktyki sądowej

Nowe stanowisko Sądu Najwyższego usuwa wątpliwości, które pojawiły się po czerwcowym orzeczeniu TSUE, błędnie interpretowanym przez sektor bankowy. Potwierdzono, że teoria dwóch kondykcji nie jest sprzeczna z prawem Unii Europejskiej, a wręcz realizuje jego cel – skuteczną ochronę Konsumenta. Dla Kredytobiorców oznacza to nie tylko prawo do zwrotu wszystkich nienależnych świadczeń, lecz także możliwość dochodzenia pełnych odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia złożenia pozwu do dnia zapłaty. Orzeczenie ma charakter precedensowy i wyznacza standard, który powinien być stosowany przez sądy powszechne w całym kraju.

TSUE znów zajmie się teorią salda

Pod koniec lipca 2025 roku do TSUE trafiły kolejne pytania prejudycjalne dotyczące dopuszczalności teorii salda i zasad naliczania odsetek ustawowych w sprawach frankowych (C-510/25). Wynik tego postępowania może ostatecznie przesądzić o jednolitości orzecznictwa w całej Unii Europejskiej. Dotychczasowa linia orzecznicza Trybunału, w tym sprawy C-28/22 czy C-260/18, konsekwentnie wzmacniała pozycję Kredytobiorców, dlatego oczekuje się, że także najnowszy wyrok potwierdzi prokonsumencki kierunek.

Decyzja Sądu Najwyższego z 5 września 2025 roku kończy okres niepewności i sporów wokół rozliczeń po unieważnieniu umów frankowych. Potwierdzono, że teoria dwóch kondykcji pozostaje jedynym zgodnym z prawem unijnym i sprawiedliwym sposobem rozliczeń między bankiem a Konsumentem. Wyrok II CSKP 550/24 przywraca równowagę w relacjach z sektorem finansowym, a Frankowicze, którym wcześniej odebrano prawo do odsetek, zyskują realną szansę na zmianę niekorzystnych orzeczeń. Ostatecznie Sąd Najwyższy po raz kolejny stanął po stronie Kredytobiorców, umacniając ich pozycję w sporach z bankami i potwierdzając, że prawo unijne stoi po stronie Konsumentów.