Prawomocne wyroki w sprawach WIBOR-u
Spory o kredyty złotowe oparte na WIBOR-ze przestały mieć marginalny charakter, a stanowisko sektora finansowego coraz częściej podlega weryfikacji w sądach powszechnych. Po wyroku TSUE w sprawie C-471/24 jednoznacznie potwierdzono, że choć sam WIBOR jako wskaźnik referencyjny nie podlega bezpośredniej kontroli, to klauzule zmiennego oprocentowania powiązane z WIBOR-em mogą być oceniane pod kątem przejrzystości i zgodności z prawem. W praktyce oznacza to, że Kredytobiorcy uzyskują realne podstawy do kwestionowania konstrukcji umów, zwłaszcza gdy nie przekazano im rzetelnej informacji o ryzyku stopy %.
Znaczenie wyroku TSUE C-471/24
Orzeczenie TSUE potwierdziło, że sądy krajowe mają obowiązek badać, czy postanowienia umowne dotyczące WIBOR-u spełniają wymogi transparentności. Jeżeli mechanizm ustalania oprocentowania nie został opisany w sposób jasny i pozwalający na samodzielne oszacowanie wysokości rat, klauzula może zostać uznana za abuzywną. Dla Konsumentów oznacza to możliwość eliminacji nieuczciwych postanowień bez podważania samego istnienia WIBOR-u jako wskaźnika.
Prawomocne wyroki przeciw klauzulom
Wbrew twierdzeniom o braku rozstrzygnięć korzystnych dla Kredytobiorców, zapadły już wyroki prawomocne odnoszące się do klauzul zmiennego oprocentowania. Przykładem jest wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 22 grudnia 2023 r., sygn. I ACa 1161/22, w którym wskazano, że treść postanowień dotyczących zmiennej stopy nie pozwalała na przejrzyste ustalenie mechanizmu zmiany oprocentowania. Sąd podkreślił, że brak jednoznaczności uniemożliwiał samodzielne wyliczenie rat. Kolejnym przykładem jest wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 14 marca 2025 r., sygn. XXIII Ga 763/24, gdzie prawomocnie oddalono roszczenia instytucji finansowej m.in. z powodu niewystarczającego poinformowania o zasadach kształtowania WIBOR-u.
Wyroki nieprawomocne o dużym znaczeniu
Istotne znaczenie mają także rozstrzygnięcia nieprawomocne, które wyznaczają kierunek wykładni. W sprawie I C 217/24 Sąd Okręgowy w Suwałkach (wyrok z 21 sierpnia 2024 r.) wykreślił klauzulę zmiennego oprocentowania z umowy kredytu konsolidacyjnego, uznając, że bank nie wyjaśnił mechanizmu działania WIBOR-u. W sprawie I C 332/24 (wyrok z 22 stycznia 2025 r.) ten sam sąd stwierdził nieistnienie stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytowej, wskazując na brak odpowiednich regulacji i nadzoru nad WIBOR-em w dacie zawarcia umowy. W sprawie I C 600/23 (wyrok z 23 października 2025 r.) podkreślono, że klauzula oparta na WIBOR-ze generowała ryzyko nieograniczonego wzrostu rat.
Eliminacja WIBOR-u z umowy
W sprawie I C 207/25 Sąd Okręgowy w Olsztynie (wyrok z 18 sierpnia 2025 r.) wyeliminował z umowy kredytu mieszkaniowego wskaźnik WIBOR 3M, pozostawiając umowę w mocy bez tego elementu. Sąd uznał, że Kredytobiorcy nie otrzymali jasnych informacji o ryzyku zmiany stopy %. Podobnie w sprawie I C 1283/24 (Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej, wyrok z 20 listopada 2025 r.) wskazano na nieprecyzyjne przedstawienie mechanizmu ustalania oprocentowania zależnego od WIBOR-u.
Sankcja Kredytu Darmowego w sporach
W części postępowań podnoszona była również Sankcja Kredytu Darmowego (SKD), jak w sprawie I C 529/24 przed Sądem Rejonowym w Grodzisku Mazowieckim (wyrok z 10 kwietnia 2025 r.). Wskazywano na nieprawidłowe naliczanie kosztów oraz uchybienia w zakresie informacji o całkowitym koszcie kredytu. Połączenie zarzutów dotyczących WIBOR-u z argumentacją opartą na SKD wzmacniało pozycję Konsumentów w sporze.
Zabezpieczenia roszczeń w praktyce
Oprócz wyroków zapadają także postanowienia o zabezpieczeniu roszczeń, w tym prawomocne, jak w sprawie I ACz 2297/25 przed Sądem Apelacyjnym w Łodzi (29 października 2025 r.), gdzie wstrzymano wykonywanie umowy opartej na WIBOR-ze. Już wcześniej, w sprawie V Cz 9/23/8 (Sąd Rejonowy w Poznaniu, 22 czerwca 2023 r.), udzielono zabezpieczenia polegającego na czasowym „zamrożeniu” WIBOR-u na czas procesu.
Przedstawione sygnatury jednoznacznie pokazują, że prawomocne wyroki w sprawach WIBOR-u oraz kolejne korzystne rozstrzygnięcia nie są incydentalne. Sądy konsekwentnie analizują sposób realizacji obowiązków informacyjnych i przejrzystość klauzul zmiennego oprocentowania. Dla Kredytobiorców oznacza to rosnące znaczenie argumentów opartych na braku transparentności i niewystarczającym poinformowaniu o ryzyku stopy %. W świetle wytycznych TSUE można oczekiwać dalszego rozwoju prokonsumenckiej linii orzeczniczej w sporach dotyczących WIBOR-u.