O co może ubiegać Kredytobiorca frankowy po decyzji TSUE?

Jeżeli w połowie bieżącego roku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej potwierdzi opinię Rzecznika Generalnego z 16 lutego 2023 roku, uznając, że dodatkowe roszczenia Frankowiczów nie są sprzeczne z prawem Unii Europejskiej oraz dyrektywą 93/13, wówczas przed Kredytobiorcami frankowymi mogą się otworzyć pewne możliwości.

Po pierwsze, Frankowicz będzie mógł pozwać bank za to, że Kredytodawca bezprawnie korzystał z jego środków pieniężnych. W tej sytuacji Kredytobiorca będzie musiał udowodnić, że bank świadczenie otrzymał mu nienależnie, wzbogacił się bezpodstawnie oraz przez wiele lat obracał pieniędzmi Klienta, które mógł on np. zainwestować. Natomiast w efekcie niesłusznie dokonanego świadczenia na rzecz banku wystąpiła strata korzyści po stronie Frankowicza. Wynagrodzenie zostałoby wyliczone w oparciu o oprocentowanie kredytu. W takiej sytuacji prawnicy daliby zapewne sędziom do wyboru kilka produktów finansowych, a na podstawie ich oprocentowania można by było wyliczyć opłatę należną dla Kredytobiorcy od banku.

Po drugie, jeżeli Frankowicz będzie mógł udowodnić stratę powstałą w wyniku bezprawnych czynności banku, wówczas może on się ubiegać o odszkodowanie. W tej sytuacji koniecznie będzie trzeba wskazać związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy zaznaną krzywdą a postępowaniami banku, czyli wadliwą umową. Niestety nie wszyscy Kredytobiorcy bankowi mogą wykazać taki ciąg przyczynowo-skutkowy na tyle bezsprzeczny i przekonujący, aby sąd podjął decyzję o zasądzeniu na ich korzyść dodatkowych opłat od banku. Ta opcja wymaga konsultacji z doświadczonym prawnikiem frankowym.

Po trzecie, Frankowicz, który przez wiele lat wpłacał na rzecz banku zawyżone raty kapitałowo-odsetkowe, a uda mu się spowodować unieważnienie w sądzie swojej umowy kredytu frankowego, otrzyma z powrotem utracone środki. Dodatkowo Kredytobiorca frankowy może ubiegać się o waloryzację zasądzonych świadczeń współczynnikiem inflacji. Zgodnie z zasadą nominalizmu sąd ma prawo do zasądzenia zmiany wysokości albo metody wykonania świadczenia pieniężnego, gdy dotkliwie zmieniła się siła nabywcza pieniądza. Istotny jest również fakt, że bank nie może wystąpić z podobnym roszczeniem, jeśli świadczenie było związane z działalnością przedsiębiorstwa Kredytodawcy.

Podsumowując, Frankowicze mają sporo możliwości, które pozwalają im ubiegać się o dodatkowe roszczenia wobec banku przed sądem. Wszystko zależy od indywidualnej sytuacji każdego Kredytobiorcy, jakie roszczenie będzie dla niego odpowiednie. W celu ustalenia wyboru najlepiej jest skontaktować się z doświadczonym w sprawach kredytów frankowych prawnikiem.